dilluns, juny 18, 2007

"Vuelve a casa vuelve..."


Azterketa garaiean gaude bete-betean. Imajinatzen dut gauza asko gertatu izan direla nire azken agerpen cybernetikotik...Nik egia esan ez dut nobedade handirik kontatzeko: ikasi, ikasi eta ikasi besterik ez (beno, behar bada, ez da hainbesterako izan).
Aste bete barru azterketak amaitu eta udaz gozatzeko denbora izango dut. Faltan dut aisialdiko errutina hura;  goizean bainujantzia jarri eta eguzkipera errearte, jeje.
Espero dut, irakurleok, zuenenean inolako zoritxarrik bizi ez izatea eta uda irribarre handi batez hastea. 
Zin dagizuet azterketak amaitu bezain pronto sareko txoko umil honetara bueltatuko naizela. Gure  talde-terapia hau airea bezain beharrezkoa dut...bekatuan jausi ez nadin ;)

Besarkada bero bat. 

p.s.: Aupa Athletic!!

dimecres, abril 18, 2007

Deluxe: Colillas en el suelo


//Bueltatuko naz
//Volveré
//Coming back soon

dimarts, març 27, 2007

Aste Santurako planik bai?

Aste Santua gero eta hurbilago dugu eta nik ez dut inolako planik oraindik ere.

Aste "Santua": bekatariok metaturiko tentsioa, bizimina eta bestelakoak askatzeko unea, hau paradoxa hau!
Hara eta hona nabil azken egunotan jendeari galdezka, norbaiten egitasmoetan ustekabean partaidetza izateko asmoz: "lagun, zer diozu neska-lagunarekin eta biokin oporretan banoa?..."
Erantzuna zuzena eta argia litzateke: "...ezta pentsatu ere ez!"
Hortaz, lehenengo aukera parasito honi uko egingo diot momentuz....muturreko kasuan erabiliko dut triste dagoen lagun-minaren aurpegia erabiliz.

Bigarren metodoa jarraituz gero gehiago nekatuko naiz segur aski baina merezi duela uste dut (horrela diote behintzat). Nik neuk antolatuko ditut egun horiek. Hasteko, lagun pare bat animatu edota kasurik txarrenean erdi-derrigortu behar ditut. Gero, bidaiaren xehetasunak finkatuko ditut inoren interesak ezta inolako gomendioak kontutan izan gabe...lagunarteko giro aparta izanen dugu.

Lotsagabea beti lotsagabe.


dimarts, març 20, 2007

Pentsatzea gogoko dut

//Dena gogoko baduzu, seinale irizpiderik ez duzula.
//Si todo te agrada es que careces de criterio.

dimarts, març 13, 2007

Sé lo que no quiero

Me he dado cuenta de que me es más fácil enumerar las cosas que no me gustan que aquellas que, en cambio, me agradan.

Este va a ser un buen día: Buen tiempo, pocas horas de clase y sobre todo buen humor.

( no pienso hacerlo...)

Creo que cada día tengo más claro que este no es mi lugar. No es un sentimiento negativo, simplemente, soy sincero conmigo mismo. Cada vez que entro por esa puerta me doy cuenta de que "algo falla"....puede gustarme más o menos pero sé que lo mío no es eso.
Cada vez me siento más identificado con Dwayne en "Little Miss Sunshine"....puede que pronto deje de hablar y me dedique exclusivamente a comer ;)

(...ya lo he hecho...bueno, supongo que mientras no utilize el verbo "odiar" mi salud mental no corre peligro.)

Siempre trato de imaginarme como será la gente que lee esto; si no me conocéis seguro que pensáis que vivo amargado, nada más lejos de la realidad. Simplemente, sé lo que no quiero.


dijous, març 08, 2007

Jakinmina

Atsegin dut ingurura begiratzerakoan jendea ikustea. Metroa dut atsegin. Niretzat ez da garraiobide garbi eta erosoa soilik; bertan ezagutu genuen elkar.

Jendea hara eta hona norabide ezezagunean, denbora ez da existitzen. Leihotik begira noa mp3 martxan dagoela eta hitz goxoak belarrira. Ezusteko atsegina.

"Pom, pom, pom. Hurrengo geltokia: San Mames"

Agur esateko garaia heldu zaigu. Ez da erreza niretzat, baina seguru nago noizbait berriro topo eginen dugula. Barkaidazu ez bazaitut ase, baina gaurkoz gehiegi bultzatu nauzu.


dimarts, febrer 27, 2007

Barcelona: Una ciudad por conocer

Este ha sido un fin de semana especial. Tras una semana de ardua preparación del itinerario, por fin, el avión tocó tierra. Bienvenidos a El Prat.

No todos los días tenemos la oportunidad de explorar y conocer nuevos sitios por nuestra cuenta. Desde que respiré el cálido viento mediterraneo sentí ganas de ponerme los cascos y simplemente caminar. La verdad es que no fue fácil llegar al piso de Markel: buscar un tren que me llevara al centro, un metro que me dejara cerca, y lo más difícil aún, encontrar el pequeño reducto oloroso de mi amiga la florista asiática.
Una vez hube subido en el ascensor y abierto la puerta me encontré una penumbra únicamente rasgada por un haz de luz que osaba entrar por entre las ranuras de la persiana. Era patente el olor a alcohol, señal inequívoca de que la noche había estado interesante. Horas más tarde las taciturnas persianas cedieron y permitieron al sol iluminar la casa casi con la misma celeridad con la que el ibuprofeno resucitó a los zombies que habitaban el piso por doquier. (quería ser zombie)
Más tarde, todo transcurrió como ocurre en estos casos: experiencias culinarias, paseos turísticos y algún que otro partido. Algunos televisados, totalmente previsibles habiendo leído la programación televisiva en el avión y conociendo a mi amiguete (tuve que fingir serio enfado) y uno en directo del que casi mejor omito detalle alguno...resumiendo: Barça 3 - 0 Athletic...inolvidable vamos (Ronaldinho te queremos).
No puedo acabar el post sin recordar a los compañeros de piso que se portaron muy bien y son buena gente. Recordar también la fugaz visita del amigo del tranvía que tanto me animó.
Me despedí con cierta tristeza y frialdad, he de admitirlo. Nunca antes se me hizo tan larga la espera de un ascensor...no soy una persona fácil de tratar en la cercanía, tampoco el portero apoyado en el marco de la puerta de la sexta planta lo es.
No me había ni acomodado cuando un señor de unos 55 años con un estilo un tanto bohemio se me sentó al lado. Al principio pensé que ese viaje sería eterno con el típico plasta como acompañante, no obstante, no tardé en descubrir un hombre lleno de experiencia y vivencias con una vida rica en conocimientos y charlas por compartir.
Los detalles de la conversación prefiero compartirlos con los míos pero puedo asegurar que muchos en mi lugar hubiesen disfrutado con esas apasionadas 8 horas de intercambio de opiniones y perspectivas.

No tardaré en sufrir de nuevo los extraños ruidos del ascensor de londres 78...he descubierto una ciudad llena de vida y quiero conocerla con más calma.